yeni günün sabah mahmurluğuyla işe koyulmak her zamanki gibi belli bir yavaşlığı kapsadığından, aheste bir gün yaşadım bugün. Zaman kavramının gün içinde değişkenlik gösterişi allak bullak ediyor beni..
bir yere geç varmak ya da bir yere erken yetişmek. Yetişmek ve yetişememek arasında kalan o zaman aralığında binbir türlü şey düşündüm. Kulağımda mp3 çalarımın olması zamandaki zamansızlığı kendimce hesaplamama yardım etti . Topu topu üç şarkılık bir vakit harcamış gibiydim ama bir saatlik bir zaman dilimi geçmişti sanki. Bu süre içinde neleri hallettim bir bilseniz. Bu sıralar kafamın dolu ve yoğun olduğu kesin . Tamam kendimce ufak da olsa bir işim var. Kısmen de olsa bazı sorumluluklarım var ve daha yapmak istediklerim… Son olarak da bir ayrılığın henüz başlarında olmam da yoğunluk kısmını epey etkiledi.
hala düşünüyordum ne yaparım , ne ederim derken kendimi yazmaya vermekte karar kıldım. Bu işin içinden başka türlü çıkamıyorum. Peki yazmak beni kavuşmak istediğim rahatlığa ulaştıracak mı ? Elbette hayır. Her zaman söylemişimdir. ” Yazmak insanı kısmen rahatlatır. Asıl anlatmak istediklerini sadece yazarak anlatamaz insan. Ona yakın birşeyler olur belki . Hiçbir zaman tam o olamamıştır. ”
yazdıklarıma dönüp bakmışlığım yoktur. Yazılanlar eskimiştir benim için ama değerlidir. Yazılacak hep yeni şeyler vardır. Aklımın bir köşesi de hep yazılacaklardadır. Bu yazılar buraya düşmeden önce mutlaka kalem ve kağıttan nasibini almış olur. Eskiyle yeniyi bir arada kullanıyorum bir bakıma yedeklemiş gibi yapıyorum aslında. Dijital ortam bu belli olmaz ne olacağı.
yaşanacak çok şey olduğu gibi yazacak çok şey de var. Kendimi bu yazın dünyasına olduğu gibi bırakıyorum. Yazılarımı sayfanın üst kısmında , siz değerlilerimi de baş köşede görmek istiyorum.
Sevgilerimle,
Sema Ercan
